با مریم سمیع زادگان در اینستاگرام آشنا شدم و نوشته های او را دنبال می کردم . حسی در نوشته های ایشان بود که انگار از دل همه نوشته است. ساده ، روان ، حقیقی ، و البته با چاشنی قلم قوی ایشان و عکسهایی که از زاویه دید خود، همراه نوشته ها می گذاشتند. مریم سمیع زادگان سالها در شرکت هواپیمایی شاغلxa0بودند. ...

سال پیش همین موقع ها توی نمایشگاه کتاب به آقای میرباقری گفتم:«...داستانی دارم...»گفت:« بفرست برای بررسی...» گفتم:« عجله دارم، داستان مثل غذاست، سر وقت سر سفره نیاید از دهان می افتد.» کتابی را نشانم داد، گفت از اخذ مجوز تا چاپش یک ماه بیشتر طول نکشیده. همان شب داستان را برایشان ایمیل کردم. چند روز

با مریم سمیع زادگان در اینستاگرام آشنا شدم و نوشته های او را دنبال می کردم . حسی در نوشته های ایشان بود که انگار از دل همه نوشته است. ساده ، روان ، حقیقی ، و البته با چاشنی قلم قوی ایشان و عکسهایی که از زاویه دید خود، همراه نوشته ها می گذاشتند. مریم سمیع زادگان سالها در شرکت هواپیمایی شاغلxa0بودند.

رمان دو کوچه بالاتر گویا اولین رمان مریم سمیع زادگان است که کتابسرای تندیس منتشرش کرده است. کتاب بدی نیست. اما ایراد کار این است که رمان و داستان جذاب از آب در نیامده است. در واقع کتاب کند و ملال‌آوری است فاقد داستان پرکشش و گیرا یا اندیشه قابل عرض.  کتابی است معمولی و با کلیشه

....بالاخره به دنیا آمد. فالگیر به ته فنجان قهوه که نگاه کرد گفت امسال بهترین تابستان عمرت را تجربه می کنی، من باور نکردم. حالا حال عجیبی دارم، یکی مدام توی سرم مسخره می کند که یک عمر خیالاتی بودی حالا خرافاتی هم شدی!...خب حس ام را چه کنم؟ هیچوقت انقدر خوشحال نبودم، شاید فالگیر بیچاره راست گفته باشد...

دو حبه قند توی فنجان ِ گل گاوزبان نسترن می اندازم. قیافه ی هاشم آقا، عطار سر کوچه می آید جلوی چشمم، یک تابلوی مقوایی فرو کرده توی گونی گل گاوزبان، « برای رفع دلتنگی ». انگار نمی داند دلتنگی است که به دنیا معنا می دهد. چه کسی گفته غم بد است؟ تمام هنر این دنیا زاییده ی غم است.   « دو کوچه بالاتر __ مر...

« دو کوچه بالاتر » روایت اندوه لیلی از فقدان‌هاست. فقدان مادربزرگ و رضا؛ رضای روزهای کودکی. دو جای خالی در قلب و زندگی راوی نشانده شده که هرگز پر نمی شوند. مادر بزرگ مأمن راوی - لیلی بوده و رضا دوستش... سرنوشت رضا گره‌ای است که دیر باز می شود. "رضا انگشتش را دور انگشتم حل

شریفه خانم سالهاست مستاجر ذهن من است. اوایل ِاجاره نشینی کرایه می داد. چند سالی است صمیمی شده و قید حساب کتاب را زده. او توی ذهنم تزریقات دارد، انرژی مثبت تزریق می کند. سالهاست او را با روپوش سفید تمیزی می بینم انگار هر روز آن را می شوید، برق می زند از تمیزی. من را که می بیند سرنگش را بالا می آورد

میرزاآقا دستم را می‌گیرد و روی سر گوسفند می‌کشد. می‌گوید: «ترس ندارد، چشم‌هایش را ببین، بیچاره چقدر مظلوم است!» به سرش دست می‌کشم. گوسفند بع بع می‌کند، دستم را عقب می‌کشم. رضا به پشت گوسفند دست می‌کشد. دست‌هایم را از پشت به هم قلاب می‌کن

معرفی رمان «دو کوچه بالاتر» نوشته مریم سمیع زادگان /ضمیمه ادب و هنر روزنامه اطلاعات/سه شنبه بیست و سوم شهریور.مریم سمیع زادگان با نوشتن این رمان جذاب و اثرگذار، نشان داد که توانایی خلق داستان های ماندگار برای ادبیات ایران را دارد.رمان «دو کوچه بالاتر» حکایت وابستگی و دلبستگی

فردا؟ فردا همان روزی است که مامان فخری همیشه می گفت کسی ازش خبر ندارد. پس فردا می تواند آرزوی بی خواب کننده ی دیشب و شب های قبل تر را حقیقی کند. فردا می تواند به اندازه ی سفید برفی توی قصه مهربانی کند. فردا می تواند با خبرهای خوب ریسه بکشد و زندگی ات را چراغانی کند. فردا می تواند هر کاری بکند. چه خ

"غوطه ور در نوستالژی" «دو کوچه بالاتر» نخستین رمان مریم سمیع زادگان است که شهریور 95 توسط نشر کتابسرای تندیس منتشر شد. راوی کتاب اول شخص است و داستان از دریچه ی نگاه او روایت می شود. شخصیت اصلی داستان زنی 44 ساله به نام لیلی است که ذهن پویای او طی رفت و آمدهایی از حال به گذشته و بالعکس

تقویم جیبی را دوست دارم، دوست دارم آخر سال تقویم سال دیگر را بخرم و بگذارم توی کیفم. حس خوبی می کنم از این کار. این که گذشت زمان را جایی میان خرت و پرت های ته کیفم، روی دوشم با خودم این ور و آن ور ببرم خوشحالم می کند، این که دنبال یک تاریخی ورق ها را تند و تند رد کنم تا برسم به آن روز خاص، که یادم

به گزارش ایرنا، سمیع زادگان که متولد آبان 1350 در تهران و فارغ التحصیل رشته زبان آلمانی است پس از چاپ تعدادی داستان کوتاه در مطبوعات، نخستین رمانش را با نام «دو کوچه بالاتر» روانه بازار کتاب کرد .دو کوچه بالاتر روایت غم ها و محرومیت ها و از دست دادن های لیلی است ، زنی درگیر بحران میانسا